شبیه خودت نیست

و در تمام این مدت کنار در ایستاده بود، ساکت و آرام. صدای ضجههای زن که تمام شد صدای ونگ بچه آمد. مرد دست انداخت به دستگیره و وارد شد. زنهای دیگر به گوشهها خزیدند. مرد رفت بالای سر زنش و بچه را نگاه کرد. بچه صورت سرخی داشت و انگشتهای زشتش را به اطراف تکان میداد. زنش به دقت نگاه او را تعقیب کرد. چشمهای مرد ثابت و مصمم خیره به نوزاد بود و بررسیاش میکرد. بعد دستش را از جیب شلوار در آورد و دستهای کودکش را ثابت در کنارهها نگاه داشت و زیر بغلشهایش را نگاه کرد و بعد همینکار را با بین پاهای او کرد. دوباره دستش را داخل جیبش کرد و دوباره به صورت نوزاد ریز شد. (خیلی شبیه منه اما هیچ شباهتی به تو نداره). برگشت و دوباره به زنش نگاه کرد. (ببرش و هروقت شبیه خودت شد بیارش پیش من). برگشت و به سمت در رفت. بیهیچ مکثی در را باز کرد و بیرون رفت. زنها دور زنِ تازهزاییده و بچه را گرفتند. زن به سقف نگاه میکرد. نه چیزی میشنید و نه چیزی میدید. زنها دلداریاش میدادند. میخواستند بچه را به بغلش بدهند اما او جسدی شده بود که انگار مرد جانش را با خود برده است.

کاغذ دیواری...