کرگدن

برانژه در داستان کرگدن نماد کسی است که به حرکت گروهی رو به زوال و اژدهاوار نمیپیوندد و میخواهد انسان بماند. زیرا جربزهی اینکار را ندارد. او نه تنها نمیخواهد، که نمیتواند به جرگهی کسانی بگراید که از هرگونه اشتباهی خود را مبرا میدانند و در نهایت به وسوسهی قدرت، شهرت، شهوت و بیچارگی دچار میشوند. کرگدنهایی پوستکلفت و شاخدار و بدینگونه نهتنها از زیر پا له شدن نجات پیدا میکنند که قدرت آنرا پیدا میکنند تا به جمع زورمندترینها ملحق شوند. میتوانند بدون آنکه کسی مصدع اوقاتشان شود آزاد و رها هرچه میخواهند بکنند. این میتواند شرح حال کسانی باشد که به یقین میرسند. یقینی که از دانش، مرام، خضوع، دلفریبی و قدرت به معنای مطلق پدید میآید. هرکسی که میداند، دیگر از ما نیست. من هنوز زندهام چون میدانم که نمیدانم. من میترسم که باور کنم میدانم. اینجا میخواهم تبصرهای به پیام برداشتیام از کرگدن اضافه کنم. همهی ما در ابتدا کرگدنیم تا وقتی که به دنبال حقیقت میرویم و در این دورهی طولانیِ یاد گرفتن و با منیتهای جدید و محکمتری مواجه شدن، سر بلند میکنیم و دنیای حقیقت را بزرگتر و گاهی مهیبتر از آن میبینیم که بخواهیم ادعایی بر آن داشته باشیم.

کاغذ دیواری...